^Powrót do góry

foto1 foto2 foto3 foto4 foto5

Metoda integracji sensorycznej została stworzona przez amerykańską psycholog i terapeutę Jean Ayres w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Ayers wykazała praktyczne znaczenie trzech podstawowych, najwcześniej dojrzewających systemów zmysłowych w procesie prawidłowego rozwoju dziecka. Są to: system dotykowy, system czucia głębokiego, tak zwana propriocepcja – czucie własnego ciała, układ przedsionkowy zwany zmysłem równowagi. Mózg w każdej chwili naszego życia odbiera, segreguje i przetwarza bodźce zmysłowe, które docierają do niego z naszego ciała. Poszczególne zmysły współdziałają ze sobą podczas wykonywania złożonych zadań i ten proces stanowi podstawę ich integracji.

Czytaj więcej: OREW - Publikacje - "Integracja sensoryczna"

WCZESNE WSPOMAGANIE ROZWOJU MAŁEGO DZIECKA

jako forma edukacyjno-rehabilitacyjna



Wczesne wspomaganie rozwoju to kompleksowa , wielospecjalistyczna i ciągła pomoc dzieciom z różnymi niepełnosprawnościami w wieku od 0 do rozpoczęcia nauki w klasie pierwszej sześcioletniej szkoły podstawowej w celu stymulowania ich rozwoju.
Zajęcia mogą być prowadzone w grupach 2-3 osobowych z udziałem rodziców.
Mogą one być organizowane m.in. w poradni psychologiczno-pedagogicznej, przedszkolu integracyjnym, przedszkolu ogólnodostępnym, specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, ośrodku rehabilitacyjno-edukacyjno-wychowawczym, a w uzasadnionych przypadkach, w szczególności z dziećmi, które nie ukończyły 3 roku życia, mogą być prowadzone także w domu rodzinnym.
Skierowanie dziecka na zajęcia wczesnego wspomagania wydaje organ prowadzący placówkę na podstawie wniosku rodziców i opinii wydanej przez instytucję stwierdzającą konieczność prowadzenia takich zajęć.

Czytaj więcej: OREW - Publikacje - "Wczesne wspomaganie małego dziecka"

DOGOTERAPIA TERAPIA Z UDZIAŁEM PSA WSPOMAGAJĄCA REHABILITACJĘ OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH.

 

Jedną z form zajęć wspomagających rozwój umysłowy, doskonale łącząca naukę, rewalidację i zabawę jest dogoterapia.
Dogoterapia to metoda wykorzystująca kontakt z psem w czasie zajęć i zabaw. Naturalna spontaniczność i radość psa pozwalają dziecku odczuć satysfakcję z wykonywanych przez nie zadań, a nade wszystko mobilizują go do podejmowania nowych wyzwań. Punktem wyjścia do prowadzenia zajęć jest ukierunkowanie pracy na punktach pozytywnych dziecka: zbieraniu informacji o tym, co dziecko potrafi, co lubi robić, jakie czynności sprawiają mu radość, a jakie przyjemność. Diagnozowanie umiejętności dziecka odbywa się przede wszystkim przez zabawę. Wskazane jest , by pierwsze zajęcia odbyły się bez udziału psa. Jest to czas na poznanie dziecka, obserwowanie go w swobodnej zabawie, uzyskanie jego akceptacji i zgody na bliski kontakt. Kolejnym etapem pracy jest określenie celu i opracowywanie programu pracy terapeutycznej dostosowanego do indywidualnych potrzeb i możliwości dziecka. Następnie należy określić, co w jego realizacji ułatwiają, a co utrudniają zajęcia z psem i co można zrobić, aby wzmocnić to, co obecność psa ułatwia .
Po uwzględnieniu tych czynników należy ponownie zweryfikować cel i termin realizacji programu.
Zajęcia z udziałem psa, prowadzone w formie zabawy, są dla dzieci czymś nowym i atrakcyjnym. Przez kontakt z psem dzieci doskonalą swoje umiejętności społeczne, kształtują wrażliwość. Gdy w zajęciach uczestniczy pies, dłużej i chętniej ćwiczą, a wykonywanie zadań sprawia im wiele radości. Pies potrafi skoncentrować na sobie uwagę, zachęcić do zabawy, uatrakcyjnić długie zajęcia, pomaga przełamać lęk przed kontaktem ze światem zewnętrznym. Wpływa to na motywację dzieci do pracy i na jej efekty.
Zajęcia z dogoterapii powinny odbywać się według określonego schematu:
1. Zajęcia wstępne 2. Zajęcia właściwe 3. Zajęcia końcowe

Czytaj więcej: OREW - Publikacje - "Dogoterapia - Terapia z udziałem psa wspomagająca rehabilitację osób...

"Aby życie było mądre, najważniejsza jest dobrze pojęta troska, po części o naszą teraźniejszość, po części o naszą przyszłość, tak aby jedno nie było przeszkodą dla drugiego." Artur Schopenchauer


Tę bardzo mądrą myśl pozwoliłam sobie przenieść na swoją pracę rozpoczynając zajęcia terapeutyczne z dziećmi z głęboką niepełnosprawnością. Czym jest ta "dobrze pojęta troska"? Co zrobić, aby to, nad czym pracuję obecnie owocowało w przyszłości? Aby rodzina, która styka się z problemem niepełnosprawności dziecka wiedziała jak sobie z tym radzić i jak pomóc nowo narodzonej istocie. Pytania te zmuszały do ciągłego zgłębiania tematu. Wydaje mi się, że dzięki wielu doświadczeniom z codziennej pracy, rozmów z rodzicami a także wymianie doświadczeń między członkami Zespołu Wielospecjalistycznego w Ośrodku Rehabilitacyjno-Edukacyjno-Wychowawczym w Zamościu udało się nam - pracownikom zbliżyć do odpowiedzi na podstawowe pytania. Wciąż się uczymy i każdy dzień wnosi kolejne zmiany.

Czytaj więcej: OREW - Publikacje - "Edukacja dzieci z głęboką niepełnosprawnością intelektualną i chorobami...

Metoda Veroniki Sherborne to jedna z metod pracy z dziećmi i dorosłymi z różnego rodzaju niepełnosprawnościami.
Metoda ta zakłada, że rozwój poznawczy dziecka opiera się na jego rozwoju ruchowym. Zajęcia prowadzone z zastosowaniem tej metody, oprócz usprawniania ruchowego, mają umożliwić dziecku poznanie swojego ciała, jego części i siły, budowanie własnej tożsamości, odrębności od otoczenia. Podczas sesji ruchowych dzieci mają okazję kształtować relacje z otoczeniem fizycznym, korzystać z "wolności przestrzeni" i wreszcie budować poprawne związki z innymi ludźmi, oparte na wzajemnym poszanowaniu i zrozumieniu potrzeb partnera. Inne korzyści płynące z tej metody to: okazja do rozładowania energii, jest próbą pokonania własnych ograniczeń, daje radość i poczucie pewności siebie.

Metoda ta jest akceptowana przez dzieci, gdyż w dużym stopniu odtwarza wczesno niemowlęce zabawy rodziców z dziećmi (baraszkowanie).

Studia nad ruchem ludzkim zawdzięczamy Rudolfowi Labanowi- to z jego koncepcji ta metoda się wywodzi. Twierdził on, ze ruch jest wyrazem potrzeby ludzkiej aktywności. Poprzez ruch naszego ciała uczymy się nawiązywać kontakty z otaczającym nas światem. Uważał on, że poznanie własnego ciała i jego możliwości poruszania się w przestrzeni rodzi zaufanie do siebie, własnego ciała i poczucie bezpieczeństwa w dzieleniu przestrzeni z innymi.

Czytaj więcej: OREW - Publikacje - "Wykorzystanie Metody ruchu rozwijającego Veroniki Sherborne w zajęciach...